14 March 2007 - โลกที่วุ่นวาย และปัญหาน่ารำคาญของตัวเอง
วันนี้ ไม่ได้ตื่นเลย เพราะไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน
หลังจากที่สลบเป็นตายตั้งแต่ตอนตี 4 ของวันที่ 13
ก็ ตื่นเอาตอน 11 โมงของวันนั้น และไม่รู้เพราะอะไร
เลยปวดหัว ก็เลยกินยา นอนต่อ
ตื่นอีกทีก็ปาเข้าไป 4 โมงเย็นแล้ว สรุป วันที่ 13 ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนจริงๆ
ก็ดำเนินชีวิตในวันนั้นเหมือนเดิม นั่นก็คือทำตัวน่าเบื่อ
แต่นึกขึ้นได้ว่า พี่ข้างบ้านบอกว่าจะถามเรื่อง photoshop เลยออนเอ็มซักหน่อย
เข้าไปก็พูดคุยอย่างสนุกสนาน พร้อมกันเริ่มอารมณ์ดี เลยตั้งชื่อในเอ็มว่ามีความสุข
ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรมากมายเท่าไหร่
พอคุยกะพี่เสร็จ เลยอาบน้ำแล้วเอาเสื้อที่เพิ่งซื้อมาไปอวดเค้าซะหน่อย
ได้รับคำชมว่า สวยดีนะ เดี๋ยวว่างๆจะไปซื้อมั่ง ก็นั่งเสวนากะพี่ไปจนถึงประมาณ 6 โมง
ก็กลับเข้าบ้านมา พร้อมกับเจอข้อความจากพี่ 1 คนว่า มาด่วน
ก็เลยทักไป ก็"ด้คำตอบว่า พี่เค้าจะหางาน ไอ้เราก็อยากจะบอกว่า
กุก็อยากได้งาน แต่อายุก็ไม่ถึงอ่ะนะ ก็เลยช่วยๆหาอยู่พักใหญ่ๆ
คนก็เข้ามาพูดคุยในเอ็มตามปกติ อ่อ ตอนนี้ที่บอร์ด apure มีแชทแล้ว เห่อกันใหญ่
ดูไม่วุ่นวายเท่าไหร่นะ กะเรื่องที่เกิดขึ้น เหอะๆ
แต่ไม่รู้มันเป็นอะไร ตอนนี้ ถ้าไม่ถึงตี 4 นอนไม่หลับเลย
- -" รำคาญกะกิจวัตรของตัวเองที่ไม่เหมือนชาวบ้าน
ก็เลยนั่งมาจนถึง ณ บัดนี้ แต่ก็ปิดคอมไปตอนแรกตั้งแต่ ตี 2 ของวันที่ 13 แล้ว
เพิ่งจะมาเปิดตอนนี้ ระหว่างนั้นก็วาดรูป
ขุดหนังสือเก่าๆมาอ่าน แล้วก็ดูข่าวตอนเช้า
โลกที่วุ่นวาย....
ข่าวมันก็มีหลายๆเรื่อง ทั้งเรื่องนายกบ้าบออะไรนั่น ก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่
เพราะเซงมาตั้งแต่เริ่มมีปัญหา จนลามไปเรื่องทีวีช่องนั้น
จนเอียนมากๆ เพราะพ่อก็ชอบเปิดเรื่องพวกนี้ฟัง
เพราะมองแล้วสรุป เห็นแก่ตัว
แต่ข่าวที่ดีงความสนใจ ก็คือ
เรื่องอากาศเป็นพิษที่ภาคเหนือ เกิดจากไฟป่า
ดูเรื่องเล่าเช้านี้เค้าบอกว่า เกิดจากจะให้ยอดต้นอะไรซักอย่างขึ้น เลยเผาเห็ด
เผาเห็ดแล้วเสือกลาม ที่เชียงใหม่คนต้องใส่ผ้าปิดปากปิดจมูก
พะเยาก็เริ่มแล้ว เค้าบอกว่า ตอนนี้ไอ้ปริมาณเชื้อโรคอ่ะ
คือเค้ามีชื่อเรียกแต่จำไม่ได้แล้วมันหน่วยอ่ะไร แต่เค้าบอกว่า
ตอนนี้ประมาณ 284 คือแบบ ต่ออากาศอะไรซักอย่าง
(ไครู้ช่วยบอกที พูดไม่ถูกจิงๆ จำไม่ได้)
คือสรุปว่า ถ้าไอ้จำนวนเชื้อโรคเนี่ย มันถึงเลข 300
มันอันตรายมากๆ แล้วคิดดู รายการเรื่องเล่าเช้านี้
ตอน 7 โมงก่าๆ กับเลข 284 อีกเท่าไหร่เองจะ 300
โรงพยาบาลที่พะเยา ตรวจคนไข้เกี่ยวกะทางเดินหายใจไปแล้วกว่าพันคน
มันเป็นอะไรที่ดูแล้ววุ่นวายมากๆ ทุกอย่างก็มาจากการกระทำของใคร
ถ้าไม่ใช่มนุษย์
ปลาตาย ในอยุธยา อ่างทอง
ตอนแรกคาดการณ์กันไว้หลายสาเหตุ
ตอนนี้เหลือ 2 สาเหตุหลักๆ คือน้ำเสียจากโรงงานผงชูรสข้างแม่น้ำเจ้าพระยา
กับเรือบรรทุกน้ำตาลทรายแดงที่ล่มไป
ชาวบ้านเอาปลาที่ตายเป็นเบือไปเผาหน้าโรงงานผงชูรส
โรงงานก็ยืนยันไม่ได้ปล่อยน้ำเสีย
ข่าวบอกว่า กว่าจะรู้ผลวิจัยแน่นอน คงอีกประมาณ 7 วัน
ตอนนี้ก็ปล่อยน้ำในเขื่อนมาไล่น้ำเสียออกให้ไว
แต่สิ่งที่เสียไปละ อาชีพ ปลา จิตใจ
คนที่เลี้ยงปลา ปลาก็ตายหมด ปลาในแม่น้ำก็ตาย
จะต้องมีปลาอีกกี่ตัวที่ต้องตาย
กับสิ่งที่ปลาไม่ได้กระทำ แต่ไอ้ที่ทำคือคน
แต่คนที่เสียผลประโยชน์ก็ไม่ใช่คนที่ทำ แล้วใครล่ะทำ
เผาโรงเรียนที่ยะลา ข่าวล่ามากๆ เมื่อเช้าเอง
เผาทั้งหมด 5 จุดทั่วโรงเรียน
แถมยังขโมยพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าไปหมด
ยิ่งกว่านั้น ยังเอารถของเด็กนักเรียนพิการคนนึงมาเผาด้วย
ทำได้ยังไง จิตใจของคนหรือสัตว์
คนแล้วคนเล่า ต้องหลั่งน้ำตาไปกับไอ้เรื่องเฮงซวยแบบนี้
เกิดเรื่องแบบนี้ไม่เว้นแต่ละวัน
คนแล้วคนเล่าต้องสูญเสียทุกสิ่ง
อยากจะรู้ว่าที่ทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน สนุกหรือไง
การที่เห็นคนต้องร้องไห้
โลกเรามันวุ่นวายขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพราะอะไร
เพียงเพราะคำว่า ความเป็นคน มันลดน้อยลงทุกวันเหมือนกัน
เทคโนโลยีที่ก้าวหน้า คือสิ่งบอกถึงระดับมันสมองที่มีมากขึ้น
แต่ความรุนแรง โหดร้าย ผลกระทบต่างๆ
บ่งบอกถึงจิตใจที่เลวทรามลงใช่มั๊ย
พอมีภัยจากธรรมชาติ ก็โทษโชคชะตา
ถึงจะพูดว่านี่คือสัญญาณเตือนว่าคนที่ลายมามากพอแล้ว
แต่ไหนล่ะ สิ่งที่บอกว่าหยุดแล้ว
พัฒนาเทคโนโลยี แต่ลดค่าธรรมชาติลง
นี่หรือคือสิ่งที่ตอบแทนให้กับธรรมชาติที่ให้ทุกอย่างแก่เรา
ไม่อยากจะพูดว่าความเจริญไม่ดี เพราะตัวเองก็ชอบอะไรที่สะดวก
แต่ก็ต้องยอมรับว่า ธรรมชาติเริ่มจะหายไปมากจริงๆ
เพราะความอยาก ของคน ทุกชาติ ไม่เพียงเฉพาะประเทศที่ใครๆก็เรียกว่าเมืองยิ้ม
ประเทศไทยได้อันดับที่ 2 ของการจัดอันดับ
"ประเทศที่มีการโกง และคอรัปชั่นมากที่สุด ในอาเซี่ยน"
ดีเนอะ อันดับ 2 เรื่องแบบนี้ประเทศเมืองยิ้มได้เสมอ
มีหนังประวัติศาสตร์ผุดมาให้ดูกันโครมๆ ว่ากว่าจะได้เป็นทุกวันนี้มันยากแค่ไหน
ใครจะรู้ว่า คนที่ไปรบอาจจะเป็นโคตรของใครก็ได้
แต่ก็ไม่เห็นจะสำนึกกัน ก็ได้แต่คิดว่า จะเอาอย่างเดียว
เนี่ยแหละ โลกที่วุ่นวาย มันวุ่นวายมาเสมอ
และก็คงจะเป็นไปเรื่อยๆ
คงต้องเจออะไรซักอย่าง ที่ทำให้สูญเสียจนเหลือเพียง 0
แล้วต้องเริ่มใหม่หมด มันถึงจะหยุดใช่มั๊ยล่ะ
ปัญหาน่ารำคาญของตัวเอง
ก็คือนอนไม่เป็นเวลาแล้ว
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้นอนเลย วันนี้คงนอนเร็วแน่ๆ
แล้วทำไมพออยากดูการ์ตูนเรื่องอะไรมักจะหาไม่เจอ
ตอนยังไม่ได้อยากดู ก็เห็นอยู่ว่ามันอยู่ตรงนั้น
แต่พอตอนนี้นึกอยากดู ก็ดันหาไม่เจออีก - -"
ตอนนี้ไม่มีหัวสมองจะคิดงานเลย ชีวิตมันเนือยๆ ตายซากไงไม่รู้
ที่บ้านไม่ค่อยมีไรกิน อันที่จิงแทบไปมีเลย แค่ตื่นมาก็ตอนเย็นแล้ว
ยิ่งไม่ได้กินไรอีก แต่ทำไมไม่ดูผอมลงเลย
เหมือนยิ่งนอนยิ่งอืด - -"
นอนเช้า สิวเลยไม่ลด เค้าบอก ถ้าอยากให้สิวไม่ขึ้น
ต้องนอนก่อน 5 ทุ่ม ถ้าอยากผอม นอนก่อน ตี2
ซึ่งแค่นอนก่อนตี 2 ยังทำไม่ได้
ก่อน 5 ทุ่มก็หมดสิทธิ์ สงสัยต้องพยายามมากๆแล้ว
จะได้นอนแบบชาวบ้านบ้าง
แต่ว่า ก็มีเรื่องดีๆเข้ามาเหมือนกัน เรื่องเดียว และตอนนี้ก็ยังรู้สึกดีใจอยู่
คือ ewery ติดต่อมาซักที คือคอมเม้นทาง myspace
ดีใจจนอยากจะร้องไห้ เพราะคิดถึงมากๆ
หวังว่าคงได้คุยกันในเร็ววัน ^^
ตอนนี้ก็ยังนั่งเซ็งกับปัญหาเรื่องอากาศและน้ำ
เหอะๆ ธรรมชาติเน่าเฟะ คนจนก็ยิ่งจนลง
แต่ทำไมคนรวยรวยขึ้นวะ
จะทำไงถ้าเกิดว่ารู้ว่าพ่อตัวเองมีเมียน้อย
ตอนแรกก็ไม่ได้มีลูกด้วย แล้วก็มีไป 1 คน ผู้ชาย
แล้วเรื่องก็เริ่มเงียบไป แต่เมื่อวันจันทร์
หลังจากเกิดไปได้ยินการสนทนาลับๆของคนที่กุเรียกว่าพ่อ
กับผู้หญิงปริศนาที่กุเรียกว่าอีนั่น
"หลับกันแล้วหรอ อ่ะหรอ คุยกับลูกหน่อย"
"ไงลูก เดี๋ยวพ่อไปหานะจ๊า น้องหลับยังลูก"
"มด มด นี่พ่อเองนะลูก เดี๋ยวคืนนี้พ่อไปหานะ"
เหอะๆ มดนี่ผู้ชายผู้หญิงวะ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน กุคงร้องไห้ แต่วันนี้ไม่แล้ว
มันชินชา กับคำว่าพ่อ
เหมือนแค่พ่อมีหน้าที่ให้เรียกว่าพ่อ และคอยให้เงิน
ไม่มีพ่อกุคงลำบาก แต่ไม่ใช่เพราะผูกพันธ์แล้ว
แต่คงเพราะไม่มีเงินใช้
ความรัก ความผูกพันธ์ มันหายไปตั้งแต่รู้เรื่องเมื่อ 2 ปีก่อน
พอเถอะกับคำว่าพ่อ เริ่มรังเกียจคำนี้มากเข้าไปทุกที
"พ่อ เดี๋ยวพ่อไปทำงานรึเปล่า"
"อ๋อ ไปสิมุก เดี๋ยวพ่อไปทำงาน เข้าเวรตอนดึกน่ะ ไปนะ"
"..."
ถ้าเกียดพ่อตัวเองจะบาปมากมั๊ย
| 